Media / Pers / Recensies / Interviews / Polemieken

Over De Vergeting:

‘Met De Vergeting toont Daan Heerma van Voss zich de voorman van de jongste letterengeneratie.’ – HUMO

‘Met De Vergeting bombardeert coming man Daan Heerma van Voss (27) zijn brein tot een wonderlijk onderzoeksobject en doet dat op erg minutieuze wijze. […] De roman is ook een gewiekst spel met de autobiografie. […] Hij is een literaire einzelgänger. Raakpunten met zijn generatie zullen hem worst wezen.’ – De Morgen

‘Dit is een onvergetelijke roman over vergeten. Daan Heerma van Voss schrijft met een etsnaald.’ – Peter Buwalda

- ***** ‘Na een beschrijving van deze eerste dag verliest Heerma van Voss zich in een achronologische bespiegeling over vergeten, herinneringen, de liefde en literatuur. Hij schrijft vlot en to the point: in de roman worden weinig uiterlijkheden beschreven. Hoe ziet Daniël er bijvoorbeeld uit? Of het huis van zijn ouders? In De Vergeting is het verhaal gestript van al deze informatie. Wat overblijft is filosofisch en poëtisch, maar tegelijkertijd openhartig en grappig.’ – Cultuur Bewust.

‘Allemaal echt gebeurd maar daar heb je dan wel literatuur bij nodig om er een kunstwerk van te maken. [...] Ik hou van boeken die me meenemen in een waar spiegelpaleis van hele en halve waarheden, verdubbelingen, rare reflecties en verdwijntrucs.’ – Kees ‘t Hart, De Groene Amsterdammer.

- **** ‘Niet de saillante details die op deze openhartigheid volgen, bepalen de toon van deze roman. Waar het om gaat is dat hij subtiel de kern van onze identiteit ontrafelt, die een perfecte afdruk is van hoe we het verleden herinneren, maar ook van de vergetelheid die datzelfde verleden in een dikke mist hult. Bevlogen verbindt hij die vertrouwelijkheid met een stilistische diversiteit: in de korte hoofdstukken rijgt hij de essayistische, lyrische, wetenschappelijke en persoonlijke fragmenten moeiteloos aaneen.’ – Cutting Edge.

‘De roman is een interessante zoektocht naar de werking van het geheugen. In de traditie van de beroemde neuroloog Oliver Sacks zijn persoonlijke fragmenten en wetenschappelijke kennis over vergeten en herinneren verweven met prachtige bespiegelingen over liefde, vriendschap en literatuur.’ – Psychologie Magazine

‘Met grote precisie, mooie overpeinzingen, scherpe humor en een kritische blik – ook op ziekenhuizen en artsen – stippelt hij zijn verhaal uit. Daarbij gaan zijn gedachten geregeld langs literatuur, schrijvers, films en superhelden, terwijl morele overwegingen over het schrijven van het boek de kop opsteken en uiteindelijk ook pijnlijke herinneringen – verbonden aan de liefde – terugkeren.’ – Medisch Contact

- ‘Ze hebben het altijd over noodzaak in fictie, noodzaak dit en noodzaak dat… Dit boek IS noodzaak. Steengoed.’ – Jan van Mersbergen.

- ‘Heerma van Voss beschikt over zo’n slagvaardige taal dat hij de lezer fysiek laat voelen hoe het niets aanvoelt, hoe gemakkelijk de grond onder je voeten zomaar kan verdwijnen. De openingshoofdstukken, waarin hij steeds opnieuw terugkeert naar het ontwaken en vanuit verschillende perspectieven zijn geheugenverlies bij de lurven probeert te pakken, zijn ronduit schitterend. De bewustzijnsvernauwing is tastbaar en de grondangst sluipt via je ogen je brein binnen.’ – Knack Focus.

‘Door de zoektocht naar de betekenis van herinneringen te koppelen aan bespiegelingen over literatuur overstijgt Heerma van Voss zijn eigen verhaal.’ – Boek Magazine.

‘Bewonderenswaardig en ergerlijk.’ – De Volkskrant

‘Meesterlijk.’ – JAN.

‘Fascinerend’- Wim Brands, VPRO Gids.

- ‘Een zoektocht naar redenen om verder te leven: ben ik het leven wel waard? (en omgekeerd, een logisch gevolg: is het leven mij wel waard?) De vergeting (mug) grijpt hij aan om die odyssee (olifant) te legitimeren. (Had hij na afronding de naam Daan Heerma van Voss vervangen door, pakweg, Jozias Varnac: het was een totaal ander boek geworden.)’ – A.H. J. Dautzenberg.

Over Zonder tijd te verliezen:

Maartje Wortel: ‘Cynisch, erg grappig, maar ook melancholisch, gevoelig en herkenbaar, een boek waaruit je talloze prachtzinnen kunt citeren. Ik kreeg zin om alle tijd in te halen die niet in te halen valt.’

A.H.J. Dautzenberg: ‘De barokke beeldpracht van de grote Italiaanse cineasten in duel met de oer-Hollandse vriendenromantiek van Nescio. Ik ken geen enkele jonge Nederlandse auteur die zo’n begaafde pen heeft.’

**** – Dagblad van het Noorden.

‘Daan Heerma van Voss (1986) kiest in Zonder tijd te verliezen voor een opvallend jonger hoofdpersoon dan in zijn debuut Een zondagsman. Hierin kruipt hij in de veel oudere huid van psychiater Oscar van Bohemen. Nadat Oscars vrouw van de trap is gevallen, krijgt zijn leven een andere wending. Er was veel lof voor deze roman en unaniem was men onder de indruk van het feit dat zo’n jonge auteur zich zo goed kan inleven in de belevingswereld van een oudere man. Opnieuw levert Heerma van Voss knap werk af. [...] Als je het boek dichtslaat zie je die twee jongens weer op de omslag van het boek. Boven op het dak van een auto kijken ze uit over een heldere zee. Al die bladzijden daartussen komen je dan extra mistroostig en wat leeg over. Alleen had je dat lang niet altijd in de gaten. Daarvoor schrijft Daan Heerma van Voss te goed.’ – Nederlands Dagblad.

‘In de stortvloed van uitgegeven adolescentieromans valt deze op door de lichte toon en vermakelijke gebeurtenissen. Opgroeien is hier vallen én opstaan geworden.’ *** – Vrij Nederland

‘Daan Heerma van Voss is een krachtige stem van een nieuwe lichting Nederlandse schrijvers van wie we in de toekomst nog veel meer hopen te lezen.’ – Cobra.be

*** – NRC Next

‘****. Net als met Een zondagsman, zijn debuut uit 2010 bewijst Heerma van Voss dat hij een van de namen is om te onthouden. De man schrijft zo schijnbaar makkelijk en weet diepe emotie zo goed met relativerende humor te combineren dat het lezen van Zonder tijd te verliezen niets meer en niets minder is dan puur genieten.’ – Knack

‘De charme van deze roman schuilt dan ook niet in dramatische verwikkelingen (al broeit er onderhuids wel degelijk een rivaliteitskwestie tussen Daniël en Xander, en al wordt er ook even aandacht besteed aan de moord op Theo van Gogh) of een spannende plot, maar in de stijl. Die laveert tussen laconiek en lyrisch, en houdt ondanks de brille van de formuleringen altijd iets gedempts, iets wat raakt aan de aloude Weltschmerz die traditiegetrouw het voorrecht is van de jeugd. Het is haast een genot om te zien hoe trefzeker, in een of twee trekken, mensen en situaties worden neergezet. Neem deze impressie van een uitvaart: ‘Twintig jaar geleden zou zo’n zaal veel voller zijn geweest. Maar vrienden waren geëmigreerd, gestorven, zoekgeraakt, kleingeld in de metro.’ Die laatste vier woorden, suggestief en beeldend als ze zijn, doen het ‘m.’ – Jaap Goedegebuure, Financieel Dagblad

‘Je bent een jonge schrijver en je wilt dat je tweede roman wordt opgemerkt in de stroom boeken die iedere dag van de persen rollen. Dan kun je twee dingen doen: een doorzichtige marketingstunt bedenken of een beklijvend boek schrijven. Heerma van Voss deed beide. Hij beschrijft die worstelingen van twee bijna-volwassenen in prachtig gestileerd proza, dat […] de rust bezit van een schrijver die zijn toon al op jonge leeftijd gevonden heeft.’ – 8 Weekly

‘Zoals al werd opgemerkt bij zijn debuut, bedient Heerma van Voss zich van opvallend welgevormde zinnen.’ – Trouw (voorrecensie)

‘Het trage proza is bij vlagen briljant gebruikt.’ – Passionate Magazine

‘Ik verklaar Daan Heerma van Voss de oorlog.’ – Willem Bosch

‘****. Twee vrienden, Daniël en Xander, ruilen Amsterdam voor Perugia zodat ze hun toekomst een tijdje voor zich uit kunnen schuiven. Daan Heerma van Voss laat in Zonder tijd te verliezen zien dat die vlucht vooruit de doemscenario’s van weleer niet in de hand houdt. Subtiel maar daarom niet minder intens slaan deze zonder genade toe. Wat rest er van een mens eens herleid tot een individu, ontworteld en niet in staat tot sociale interactie? Daan Heerma van Voss toont zich in Zonder tijd te verliezen bijzonder ambitieus door de contouren van een mogelijk antwoord af te tasten.’ – Cutting Edge

‘Het geestigst is Heerma van Voss in de passages over deze ‘dappere oudertjes’, wier huwelijksgehannes de verteller berustend, soms sardonisch, observeert. […] Weer terug in Perugia is de jeugdvriend spoorloos, en blijkt het vriendinnetje omgeven door meer mysterie dan hun korte relatie kan verdragen. Aldus samengevat bieden de vier maanden in Italië genoeg verwikkelingen voor een adolescente crisis, maar crisis is toch een te kernachtig begrip voor deze mistige roman. […] Zijn talent komt vooral tot uiting in de sfeer, grappige observaties, mooie zinnen.’ - Trouw (echte recensie)

‘Het gaat Heerma van Voss om sfeer en stemming. En die roept hij zeker niet zonder talent op. [...] Dát is de sfeer van het boek: kalm. De beschrijving is op een niet al te schokkende manier beeldend. [...] Het talent van Heerma van Voss om sfeer te creëren door beeldend te schrijven en dit te koppelen aan een bepaald levensgevoel komt het best tot zijn recht met Amsterdam als decor op de achtergrond.’- Arie Storm, Het Parool

Over Een zondagsman:

Adriaan van Dis: ‘Daan Heerma van Voss heeft een groot talent voor medeleven. Ik ken geen jonge schrijver die zo goed in het hoofd en lichaam van een ouwe man kan kruipen: een wonder van stilistische lenigheid en verplaatsing.’

Jonathan van het Reve : ‘Met veel humor en een scherp oog voor detail ontrafelt Daan Heerma van Voss het diepste leed tot op de kleinste, gruwelijkste vezels. Een knap en zeer aangrijpend debuut.’

‘Men zegt dat de eerste alinea het DNA van een roman moet bevatten. Daan Heerma van Voss (1986) heeft genoeg aan de eerste zin. In bijna elke alinea heerst een verpletterende grauwheid en stilte. (…) Deze toon volhouden is een stilistische opgave, die Heerma van Voss knap volbrengt. (…) Een bijna perfecte stijl en een wereld opgebouwd uit betekenisvolle details.’ - de Volkskrant

‘Het is een prachtig geschreven verhaal. De ontreddering en vertwijfeling van Oscar is zeer goed verwoord. [...] Maar vooral de zoektocht naar een invullen, naar een balans vinden in de nieuwe situatie is schitterend weergegeven. Een heel mooi, bijna verpletterend, romandebuut. Het boek kan, mits zijn in boekvorm uitgegeven dubbelinterviews niet als debuut gezien worden, regelrecht op de shortlist voor de Academia Debutantenprijs 2012.’ – Leestafel

‘Een van de tien beste boeken van het jaar.’ – Boekhandel Athenaeum

‘Daan Heerma van Voss weet in zijn debuutroman Een zondagsman een haarscherp beeld te schetsen van de pijn, woede en schuldgevoelens die Oscar krenken na het ongeluk.’ [...] ‘De tijd staat stil terwijl het leven met verdriet doordrenkt raakt. Een zondagsman is een debuut om trots op te zijn.’ - 8 Weekly

‘Geweldig goed geschreven. Heerlijk om te lezen.’ – VPRO’s De Avonden

‘Een genot om te lezen. […] Schitterend.’ – Knetterende letteren, cultura 24 tv.

‘Daan Heerma van Voss (…) waagt zich nu aan de fictie. Hij kroop in het hoofd van een psychiater te Amsterdam-Zuid. Dat doet hij alleszins vaardig.’ – Trouw

‘Het is bijna niet te geloven dat de auteur van dit debuut nog zo jong is.’ [...] ‘Prachtig boek.’ – Literaire Debuten

‘Rake beeldspraak en originele observaties’ - Vrij Nederland

‘Daan Heerma van Voss heeft een innemende pen en oog voor detail.’ – Trouw

‘De beste openingszin van het jaar. Een schrijver die weet hoe schitterende volzinnen te combineren met korte gedachteflarden. Het resultaat: een prachtig ritme.’ – Toine Donk, Literaturfest en NRC Handelsblad.

‘Zorgen voor de vrouw in het ziekenhuisbed en zich zoveel mogelijk
proberen te herinneren van de vrouw met wie hij was getrouwd. We zien
hem langzaam toewerken naar een afscheid. Dat levert een onverwacht
mooie en spannende slotepisode op.’ - NRC Handelsblad

‘Ik zou onze oosterburen aanraden de vertaalrechten van de zo rijke jongste generatie Nederlandse auteurs – Peter Buwalda, Joost de Vries, Jamal Ouariachi, Thijs de Boer en Daan Heerma van Voss, om enkelen te noemen – onmiddellijk in te kopen.’ – Het Parool

‘Mooi, onderkoeld proza.’ – Noordhollands Dagblad

Interviews enzo

- Volkskrant (9-11-2010)

- Folia (17-11-2010). Of hieronder, en dan onleesbaar.