‘Zou ik het op dezelfde manier aanpakken als ik een vrouw was geweest?’, vraagt Daan Heerma van Voss zich af in zijn steengoede essay – waarvan ik vermijd de volledige titel te citeren en dat ik dus afkort als Het geval.

Zijn antwoord is nee. Ik ben het met hem eens, al had ik hier zo graag ja gezegd. Ik vrees echter dat je dit boek enkel op deze wijze kunt schrijven als je het privilege en de afstand tot geweld en misogynie hebt die Heerma van Voss als witte man heeft. Daardoor lukt het hem alles geheel gespeend van vertragende en verslappende emotie op te schrijven. Nee, een Zwarte vrouw of een vrouw van kleur had dit niet gekund – en nee, ook een witte vrouw niet. 

Het geniale aan het boek van Heerma van Voss vind ik dat ik het echt het beste boek over misogynie vind dat ik tot nog toe las. Over de inhoud voel ik enkel bewondering. Wat we in tien hoofdstukken en een dankwoord te lezen krijgen is ijzersterk opgebouwd, gelaagd gemotiveerd, vanuit vele perspectieven beschouwd, onderbouwd en aanschouwd en ook nog eens keurig afgetopt met een stevige schuimkraag.’

Hele recensie hier