Verschijnt: september 2013 (Uitgeverij Querido)

‘Hanna is een vrouw van grote liefdes en diepe onzekerheden. Haar leven lang stort ze zich van de ene relatie in de andere – en haar leven lang blijft ze op zoek naar intimiteit. In drie romans volgen we Hanna wanneer ze vijfentwintig, vijfenveertig en zeventig is. Jamal Ouariachi, David Pefko en Daan Heerma van Voss schiepen één romanpersonage en gaven haar elk op eigen wijze vorm: in los te lezen episodes, waarin telkens een variant van het heden wordt beschreven en die samengevoegd prijsgeven hoe verlangen en intimiteit in elkaar overlopen en elkaar afstoten.’

Over 70:

‘Het gepsychologiseer neemt een nieuwe, overtuigende wending in 70 van Daan Heerma van Voss. […] Eindelijk neemt ze de vraag op de divan serieus. De psychologische ontleding van Hanna, van wat er in de eerdere boeken is geïnitieerd, is interessant. Heerma van Voss ontleedt haar verslaving aan het spel van de seksuele fantasie, haalt de vagina dentata van stal en schampt langs Freuds Madonna-hoer-complex. Dit moet je Heerma van Voss nageven: je gaat er gemakkelijk in mee.’ – NRC

Daan Heerma van Voss laat de 70-jarige Hanna de kernvraag formuleren. […] De 70-jarige vrouwfiguur komt mij het meest plausibel voor, in haar halsstarrige weigering zich neer te leggen bij een seksloos, maar zeker niet drankloos seniorenleven.’ – De Volkskrant

***** ‘Daan Heerma van Voss vervolmaakt Hanna’s psychologie […] Het tempo is prachtig verdeeld in de roman. Heerma van Voss heeft totale controle en wisselt vlugge dialogen af met innerlijke monologen. Als het einde van de roman nadert komt Hanna in een soort droomstaat: ze vindt eindelijk ‘de goede man’ en durft aan hem toe te geven. Door het ritme en de cadans van de zinnen wordt de lezer meegetrokken in de roes waar Hanna in raakt. Het wit van de laatste pagina’s rukt je dan ook ongenadig los uit het verhaal.’ – Cultuurbewust.nl.

Heerma van Voss’ deel heeft de meest intense focus van de drie, een claustrofobische psychologie die gaandeweg ook lichamelijk wordt’ – De Groene Amsterdammer

‘Waar de Hanna van Ouariachi en Pefko duidelijk nog niet diep genoeg gezonken is, bereikt Daan Heerma van Voss in 70 een doorbraak met haar. Egocentrische zieligheid maakt plaats voor oprechte kwetsbaarheid, die langzaam maar zeker leidt tot zelfinzicht. […] Heerma van Voss portretteert op zintuiglijke maar geloofwaardige wijze de typisch menselijke angst om ouder te worden. Deze angst voor vergankelijkheid, voor de dood, uit zich bij Hanna fysiek. Als ze jong is stopt ze hem weg, door het gat dat het ontbreken van echte liefde, een gezin en een carrière heeft achtergelaten te vullen met hedonisme. Nu ze oud is, beseft ze dat ze de angst onder ogen moet zien om hem te kunnen bezweren. Zo wordt Hanna op haar zeventigste toch nog volwassen.’ – Athenaeum Boekhandel